دلم نیومد این شعر کامبیز میرزایی ( دریادل) و اینجا نزارم چون واقعا عاشقشم:

می بوسمت
انگشتهايت را می فشارم
لپهايت را گاز می گيرم
آغوشت را می بویم
طنين آرام بخش صدايت را
با اصوات بی معنایی تکرار می کنم
در رنگهای پیراهنت گم می شوم . . .
آب دهانم روی شانه هایت می ریزد
رومیزی را که تازه شسته ای
با دستان شکلاتی ام کثیف می کنم
تو می خندی و می گویی «پدر سوخته»!
من می خندم
و فرار می کنم
دنبالم می کنی!
مرا می گیری و می بوسی
و من با انگشتانم به زحمت لبهایت را می گیرم
تو داد میزنی و من باز می خندم . . .