دوباره بازآغازبی پایان گریه های من شروع می شود ودوباره باید رویای شکفته با تو را از یاد ببرم .دوباره باید آرام وبی صدا در ظلمت شب از غم هجرانت گریه کنم تا تمام ستارگان وکهکشان ها صداقت کلامم را با گریه باور کنند .به راستی چه کسی آواز جدایی راسر داد ومن را از تو جدا کرد .لعنت بر تو ای روزگار بی وفا که ناقوس جدایی را تو به صدا درآوردی وآهنگ جدایی را تونواختی .حالا چه گونه این دل من با این فریاد دلخراش جدایی کنار برود احساس می کنم که از جدایی نفرت دارم ،مرغان خوش آواز دگر بارناقوس جدایی سر می دهند گویا آنان نیز از جدایی گریزانند ولی عزیزم تو را هرگزفراموش نمی کنم اگر چه جدایی بین ما می افتد.